Hetgeen dat zich reeds heeft afgespeeld

Geliefde vrinden en familieleden,

zoals jullie nu zullen weten bivakkeer ik al geruime tijd op een onbekende, maar wonderbaarlijk mooie eilandengroep, gelegen in de Atlantische Oceaan. Ik heb al lange tijd uitgekeken naar het moment van vertrek, nadat ik alle mogelijke vaccinaties had laten inspuiten en erg charmante kleding had uitgezocht met mijn moeder. Na enkele weken gewerkt te hebben op kantoor, om alvast voorbereidend werk te doen, kon ik veertien oktober toch echt opgeheven in het vliegtuig zitten, realiserend dat mijn avontuur nu toch echt zou gaan beginnen.
Aangekomen op São Tomé na een veilige reis, verbleven Denise, Michelle en ik voor twee dagen in een luxe hotel, direct aan het strand gelegen met heerlijk eten en vooral van belang: heerlijk weer.
Omdat het zulk mooi weer was, bezochten we het mooiste strand dat ik tot dan toe had gezien en we genoten daar van de rust en schoonheid van de natuur. Even later werd die rust verstoord, vanwege een grote groep kinderen met volwassenen, die ook verkoeling zochten en naast uitgerekend ons gingen zitten. We struinden het gebiedje af en plots vonden we een nieuwe stek, vol privacy, waar wij genoten van cola en drop.
Diezelfde dag beleefde we een citytour door São Tomé Stad, waar we een 'winkelcentrum' aandeden om slippers te kopen, want ik was mezelf niet geweest als ik niets had vergeten. Ze waren maar liefst achttien euro, maar wel zelfgemaakt en ik gunde het de verkoopster ook. Helaas viel de slipper drie dagen na dato uiteen, maar dat ter zijde.
Voordat de schemering haar intrede deed, waren Denise en ik nog naar het strand voor het hotel gegaan, waar pijnlijk duidelijk werd hoe het met mijn Portugees gesteld was. Er kwam een meisje op ons afgelopen en die begon een hele conversatie op gang te brengen, terwijl wij enkel 'Sim, sim' (Ja, ja) riepen. Wij dachten dat ze aan ons vroeg waar wij sliepen en wat we dronken, maar uiteindelijk was haar doel om met ons iets te drinken en slapen - het was geen logeerpartijtje -. Ja, naïef dacht ik dat dit schouwspel zich alleen op de Wallen en in het Spijkerkwartier voltrok.
De groep met belangrijke mensen arriveerde de dag erna en de gezelligheid zat er al flink ingebakken. Met deze mensen mag ik de komende maanden samenwerken. De dag daarop vlogen wij richting Príncipe, waar we al veel hebben mogen beleven. Leuke en leerzame excursies mocht ik samen met deze groep meemaken, het was een waar voorrecht.
Een aantal dagen later op Príncipe vertrokken twee architecten, Michelle, Denise, Quinten, Ella en ik om op survivaltocht te gaan met de voor ons veel betekende gids Ramos naar Rio São Tomé. Aangekomen bij de waterval, waar de rivier ontspringt, zwommen wij enkele minuten in het frisse, verse water. Plotseling brak de hel los - dan kunnen wij in Nederland zeggen dat het vaak regent, maar hier kwam het pas echt met bakken uit de hemel - en binnen no-time ontstond er een overstroming. Noodgedwongen moesten wij hoogte winnen om boven de kolkende massa te blijven. Alsof het nog niet erger kon, werden wij ook nog gescheiden van de gids, maar desalniettemin hadden wij aan Quinten een ware padvinder. Ons pad was immers ondergelopen met het koude regenwater en hij heeft ons er veilig doorheen geloodst. In het begin was de rest van de groep al ver boven me, terwijl ik op een groot obstakel botste: een ontzettend steile rots met losse stenen, waar mijn leven aan hing. Mijn voorgangers hadden deze stenen nog kunnen gebruiken, maar doordat de bodem doorweekt werd, lieten ze los. Deze stenen begaven het en middels plantenwortels en ‘ware spierkracht’ overwon ik dit obstakel en dat gaf eerlijk toegegeven, een geweldige kick. Zonder touw of ander materiaal overleefden wij steile hellingen, zeven spontaan ontstane watervallen en de immense regenval. Ik was wel helemaal in mijn element en de adrenaline gierde door mijn lijf, terwijl de anderen stoïcijns vooruit liepen.

Helaas vertrok een aantal dagen later het gezelschap en bleven Michelle en ik alleen achter. Sindsdien werken we overdag aan onze projecten en genieten we van de adembenemende natuur en hartelijke mensen. We konden niet alleen gelaten worden, want na een week viel ik van mijn quad! Deze had een afwijking naar links als het stuur werd losgelaten, dus ik moest zeer gecontroleerd rijden. Tegelijkertijd zwaaien gaat dus moeilijk en al helemaal als er een boom pal langs de weg staat. Ik probeerde het nog ternauwernood te ontwijken, maar ongelukkigerwijs schampte één voorband de boom en begaf ik mij en de quad uit balans. Ik sprong er af en dat had niet per se gehoeven, maar ik belandde verkeerd op mijn pols. Om geen schaamtegevoel te ontwikkelen – niemand had het waargenomen, behalve degene die ik begroette – sprong ik op de quad en reed vrolijk door. Onderweg merkte ik dat mijn pols zich niet heel prettig voelde, maar ik zat ook niet echt te wachten om na een week alleen te zitten al het ziekenhuis te bezoeken. Op traditionele Hollandse wijze legde ik er ijs op en gaf ik het rust. Helaas bood dit geen uitweg, het leed bleef aandoen. De hardhandige eilandbewoners vonden het nodig dat mijn pols met grof geweld moest herstellen, dus kreeg ik een massage. Nee, niet met hete stenen en olie, maar natuurlijk met azijn en ruwe handen. Ze trokken, kraakten en draaiden. Het was een groot leed, de pijn was zo scherp dat ik niet eens kon krijsen. Moet ook weer mij overkomen, dacht ik, maar het was wel een mannelijke, niet-Nederlandse manier van zware kneuzingen bestrijden. Het helpt echt!
Naderhand heb ik Michelles badkamer ontdaan van een grote kakkerlak, mocht ik Chaplin, een gekke, agressieve papegaai, al twee keer op mijn vingers laten zitten, vlogen de mango’s om mijn oren onder een mangoboom, nam ik verschrikkelijk mooie en lelijke vissen waar, bezocht ik een schooltje waar plassen in het midden van de klas de normaalste zaak is, leerde ik Portugees van een bediende en heb ik uiterst veel gelachen met Michelle om alle cultuurverschillen en gedragingen alhier.
Dan hebben jullie nog één kennisgeving tegoed. In deze periode komen zeer zeldzame schildpadden hun eieren leggen op stranden rondom het resort. Wanneer er door een nachtwaker één wordt gespot, zullen wij gealarmeerd worden en ons linea recta naar plaats delict begeven om dit ware spektakel te mogen aanschouwen. Vanzelfsprekend laten wij de dieren hun gang gaan en kunnen wij in de nabije toekomst hun kinderen de weg naar zee zien afleggen!
Heel veel groeten uit het zonnige, ook al geeft deze site het anders aan, Príncipe en op naar een volgend verslag!
Tommie