Medicijnman

Caros amigos, amigas, pessoas conhecidas e família,

zoals menigeen heeft kunnen vaststellen na mijn vorige blog, functioneert mijn pols niet naar behoren en herstel ervan zou mij zeer goed doen. Een ruime week na het ongeluk was ik besluitvaardig genoeg en vastberaden om het lokale ziekenhuis een bezoek te doen met Michelle en onze gids Ramos. Ongelukkigerwijs ben ik nooit terecht gekomen in het ziekenhuis, hoewel mijn instinct aangaf dat ze daar geen beschikking hadden over een röntgen-apparaat en achteraf gezien blijkt dat een half op de waarheid beruste ingeving. Ze kunnen weliswaar x-ray toepassen, maar kunnen de foto’s niet toonbaar maken, een erg innovatieve machine dus.
Onze goed gelovige gids was er heilig van overtuigd dat enkel een medicijnman mijn kwaal kon genezen. Ik, nuchtere Hollander zijnde, had wantrouwen in deze wijze van herstel door middel van magie, toverspreuken en massage. Dit woord moet niet te letterlijk genomen worden, want wederom was deze massage niet erg plezant.
Enfin, uit respect voor mijn gids en omdat het een ervaring eersteklas was, besloot ik de medicijnman, wiens linkeroog ontbrak, te visiteren. Gezellig feit is dat zijn stulpje grensde aan een begraafplaats, maar dat ter zijde.
In ieder geval zal ik zo kort mogelijk verslag doen over de behandeling, aangezien ik spontaan pijnscheuten krijg in mijn pols als ik erover schrijf. Het begon met een mengseltje van rode wijn en uitgeperste pitten dat de beste man op mijn pols aanbracht, waarna hij aandachtig mijn pols bestudeerde en mij beval om beide handen naast elkaar te brengen, zodat hij erop kon slaan. Vervolgens instrueerde hij mij hoe ik mijn hand moest buigen, waarop hij met veel kracht het in onnatuurlijke en kunstmatige standen duwde, knakte en draaide. Na dertig seconden hield het op en werd ik uit dat lijden verlost. Eerlijk toegegeven, deed het verdomde pijn, maar ik gaf ‘natuurlijk’ geen krimp.
Deel één was afgesloten, nu over naar de magie. Hij drukte op enkele punten van mijn rechterarm en legde een slap, doch nieuw verband om mijn pols. Vervolgens moest ik mijn shirt uittrekken, omdat hij zo nodig moest onderzoeken of ik geen andere kwalen had en gelukkig was dat niet het geval. Ik was allang blij dat hij niet kwade geesten ging verjagen. Hij stootte toen ook nog met zijn vuisten tegen mijn borst, maar daar merkte ik vrij weinig van. Eind goed al goed? Nee, mijn pols is nog steeds hekeling.
Michelle en ik besloten dan ook om naar São Tomé te gaan om een beter beeld te creëren. Daarnaast heeft Michelle een rendez-vous met Unicef kunnen bewerkstelligen en ik met één van de beste chocolade-makers van de wereld, volgens BBC. Wij zijn dus van nuttige aard op het hoofdeiland.
Nu zouden we op São Tomé moeten zitten, maar vanwege enkele gebreken en mankementen moet het vliegtuig gerepareerd worden en kunnen wij slechts hopen of we de afspraken na kunnen komen. Van de mensen hier leren we dat dit het echte Afrika is. Maak nooit afspraken, organiseer niets! Af en toe, wanneer de moesson overtrekt, hebben wij geen toegang tot internet en telefoondiensten. Zo stapelen de problemen zich alsmaar op en bovendien kan een vliegtuig niet landen of stijgen wegens de zware regenval.
We missen ook de moderne tussendoortjes, dus besloten wij na mijn behandeling op pad te gaan naar de lokale supermarkt. Naast het feit dat alle mogelijk denkbare insecten zich tegoed deden aan de koekjes, smaakten ze nergens naar en bevonden ze zich in waterige staat. De supermarkten waren donker, ongestructureerd en leeg. De Albert Heijn zou een ware kermisattractie zijn voor de lokale bevolking! Geen succes dus. Hier op Príncipe, niets Hollands. Tot het toeval ons verbaasde. Op straat, ergens in de hoofdstad Santo Antonio, iemand in een Nederlands voetbalshirt, fietsend! Hij begreep onze hysterie rond zijn verschijning niet, maar ik was al te trots op ons vaderland. Wat een enorme, overzeese expansie voor zo’n klein land. Veel wijze lessen trekken wij uit onze belevenissen hier. Waardering voor het vaderland neemt met de dag toe en daarmee onze vaderlandsliefde. We realiseren ons welk voorrecht wij Nederlanders hebben om naar school te mogen en een studie zouden kunnen voltooien, hoewel enkelen daar lak aan hebben, maar dat ter zijde.
Om nog even het zakelijke doen en laten in te duiken, zal ik even berichten over onze huidige bezigheden. Wij hebben onderzoek gedaan naar de manier van huizen bouwen en de verschillende soorten huizen om vervolgens de keuze over te laten aan onze baas. Al onze analyses rond de bouw van het dorp en de school bespreken en bediscussiëren wij met de Zuid-Afrikaan Oke. Samen met zijn vrouw Rose spelen zij de rol als pleegouders, waar wij ons ei kwijt kunnen. Het zijn fijne, directe mensen.
Zij bezitten een knus huis, een welopgevoede Duitse herder en twee klanknabootsende papegaaien. Deze schepsels imiteren alle herhalingen, zoals telefoons, zagen en dergelijke. Vooral scheldwoorden nemen zij klakkeloos over, zoals asshole en piece of shit. Dit leren zij logischerwijs van de man des huizes, terwijl de vrouw hen leert goedendag, bom dia, good morning en bonjour te zeggen. Naast het feit dat de vogels de woorden correct produceren, zetten ze dezelfde stem op als de leermeester, respectievelijk leermeesteres. Een zware rookstem en een hoge sopraan zijn hoorbaar uit de lichtelijk verscholen kooi.
Verder hebben wij helaas geen echte avonturen gehad deze week, maar nu we naar São Tomé gaan, zullen er vast weer ondenkbare verrassingen op de wacht staan.

Ciao,
Thomas